Koha....

Ne rritemi ngadale,ashtu per dore me kohen.
Here themi koha jone,here koha e tjetrit.
Here here,kjo nuk eshte koha e askujt.
Por prape i rikthehemi rutines,perditshmerise, mes kesaj rutine qe shpesh e quajme `lodhese` rritemi.
E sa embel eshte te rritesh,ne shoqerine e kohes,ne agimine dites qe lind, ne relaksin e perendimit te diellit.
Rritemi,ashtu me qetesine ,qe here here ,therrmohet ne brigjet e nje dallge,here here, ne qetesine, qe rilind si nje vegim qe duket qe vjen prej mijera vjetesh.
Por sa embel eshte te rritesh.
Rritesh dhe tek syte te lotojne,fjalet te vrasin,apo fjalet te zhveshin ne nje lume dashurie.
E prape themi; Kjo kohe, here eshte e jona,here nuk eshte e jona.
Por ne fakt ,per dore na mban,na kujdese dhe pa kuptuar si nje femije te brishte ,here te llastuar , here te urte e te marrun vesh,na rrite.
Po sa embel eshte te rritesh.
Rritesh dhe meson te marresh veten per dore,duke i treguar shkallet e jetes, ne cdo shkalle,i thua miremengjes nje dite dhe mirembrema nje perendimi!! :))


Athine!
15.5.2022.
ora; 18:15. PM.
 
Koha te mëson se : Mos e mundo zemrën që veç mirë ka bërë, të ndryshojë për asgjë dhe askënd në botë.
 
Koha është e vetmja gjë që nuk mund ta kontrollojmë, as ta ndalojmë apo ta ndryshojmë. E bën rrugën e saj dhe kalon pavarësisht nga gjithçka. Nëse e shikojmë objektivisht, është një sasi e matshme që mund të ndahet në të shkuarën, të tashmen dhe të ardhmen, dhe ritmi i kalimit të saj është gjithmonë i njëjtë. Por nëse e shikojmë kohën subjektivisht, ajo gjithmonë kalon ndryshe – në varësi të asaj që po bëjmë, ku jemi dhe me kë. .

- Një burrë flet për vrasjen e kohës ndërsa koha po e vret ngadalë.” – Dion Ladner
 
Top